Toch een vreemde openingszin voor een boek waarin ik het nogal vaak over mezelf ga hebben.
Maar lees even verder.
Jaren geleden schreef ik dat ik hoogstwaarschijnlijk nooit een boek zou kunnen schrijven. Daar was ik blijkbaar zo zeker van dat ik het ook nog eens op mijn blog zette.
Zeggen dat je iets nooit zult doen, geeft rust. Alweer iets waar je niet meer over hoeft na te denken.
En dan gaat het leven verder.
Je verandert van mening. Je maakt keuzes waarvan je ooit dacht: dat doe ik nooit. Je begint opnieuw, ook op vlakken waarvan je dacht dat het allemaal wel geregeld was. En ergens onderweg merk je dat het advies dat je anderen zo gemakkelijk gaf, toch iets moeilijker wordt wanneer je het zelf moet volgen.
Ik dacht lange tijd dat ik goed was in verandering.
Tot het leven mij begon te veranderen.
In mijn bedrijven was ik vaak degene die vooruit wilde. Iets bouwen. Een beslissing nemen. De volgende stap zetten. Ik hield van beweging en zag mogelijkheden waar anderen vooral problemen zagen. Als alles te lang hetzelfde bleef, begon het bij mij meestal te kriebelen.
Maar het voelt anders wanneer je het tempo niet zelf bepaalt. Wanneer anderen mee beslissen hoe het verdergaat. Wanneer je vooruit wilt, maar tegelijk hoopt dat sommige dingen gewoon blijven zoals ze zijn.
Dat bleek ik allebei te kunnen willen. Liefst op hetzelfde moment.
Daar begint dit boek.
Bij wat we willen bereiken en wat we niet willen verliezen. Bij bedrijven opbouwen en mensen leiden. Bij graag zien, ouder worden, loslaten. En bij de vaststelling dat je na al die jaren nog verrassend veel te leren hebt.
Ik heb daar verhalen over. Sommige vertel ik met trots. Om andere kan ik ondertussen lachen. En er zijn er ook die ik zelf nog niet helemaal begrijp.
Jouw leven zal er anders uitzien dan het mijne. Maar misschien herken je wel iets.
Blijven vasthouden omdat iets ooit zo goed was. Opnieuw willen beginnen, maar niemand willen kwetsen. Hard werken om ergens te geraken, en je dan afvragen of dat nog wel de plek is waar je wilt zijn.
Misschien lees je straks een verhaal en denk je: ja, dat ken ik. Of: daar ben ik zelf ook mee bezig, alleen had ik er nog niet zo naar gekeken.
Daar hoop ik op.
Je hoeft het niet eens te zijn met mijn keuzes. Ik zou sommige vandaag misschien ook anders maken. Maar als mijn verhalen je af en toe doen stilstaan bij je eigen leven, dan is het de moeite geweest om ze op te schrijven.
Wat probeer je vast te houden? Waar wil je naartoe? En passen de keuzes die je ooit maakte nog bij wie je vandaag bent?
Ik vertel je mijn verhalen.
Wat jij erin herkent, maakt dit boek ook een beetje van jou.
Want verandering wordt pas echt persoonlijk wanneer het over je eigen leven gaat.